onteren

Definities

1. van zijn of haar aanzien beroven
   transitive
2. dwingen tot geslachtsgemeenschap buiten het huwelijk
   obsolete, transitive

Equivalenten

Voorbeelden

“Je kunt dat niet doen⟳ zonder zijn⟳ nagedachtenis te onteren⟳.”

You cannot do that without dishonoring his memory.

“Ook in deze romans worden⟳ reuzen bevochten⟳, monsters dodelijk getroffen, dappere daden tegen Sarracenen verricht, ook hier klieft de dappere held op het juiste moment zijn⟳ tegenstander het lichaam van boven naar beneden, maar de lezer krijgt de indruk, dat de auteur dit alles gelèzen heeft bij voorgangers. (…) De slechtste zijn⟳ die, waarin het begrip van het ridderlijke vrijwel geheel ontbreekt en een ridderlijke stof wordt behandeld met dorperlijke opvattingen, die het ridderwezen onteren⟳ en neerhalen.”

“En er kwamen Babyloniers tot haar om liefdesgemeenschap met haar te hebben⟳; zij onteerden haar met hun ontucht, en toen zij door hen onteerd was, keerde zij zich van hen af.”

ERK-niveau