← Powrót do wyszukiwania

Meaning of namiestnik | Babel Free

Noun masculine CEFR B2

/naˈmjɛst.ɲik/

Definicje

osoba sprawująca władzę nad określonym terytorium w imieniu panującego
w I Rzeczypospolitej: stopień wojskowy w jeździe polskiego autoramentu, niższy oficer; zob. też namiestnik w Encyklopedii staropolskiej
w starożytnym Rzymie: urzędnik, któremu powierzono władzę nad prowincją, miał kompetencje sądownicze i podatkowe
zastępca
obsolete
osoba stojąca na czele namiestnictwa

Poziom CEFR

B2

Upper Intermediate
This word is part of the CEFR B2 vocabulary — upper intermediate level.

Zobacz także

Namiestów namięta namiętność namiętności namiętny namiocik