Znaczenie namiestnik | Babel Free
naˈmjɛst.ɲikDefinicje
- osoba sprawująca władzę nad określonym terytorium w imieniu panującego
- w I Rzeczypospolitej: stopień wojskowy w jeździe polskiego autoramentu, niższy oficer; zob. też namiestnik w Encyklopedii staropolskiej
- w starożytnym Rzymie: urzędnik, któremu powierzono władzę nad prowincją, miał kompetencje sądownicze i podatkowe
-
zastępca obsolete
- osoba stojąca na czele namiestnictwa
Odpowiedniki
Català
virrei
Čeština
místokrál
Esperanto
vicreĝo
Gaeilge
leasrí
Magyar
alkirály
Italiano
viceré
ខ្មែរ
ឧបរាជ
한국어
총독
Latina
vicerex
Bahasa Melayu
wizurai
မြန်မာဘာသာ
ဘုရင်ခံ
Nederlands
onderkoning
Polski
wicekról
Română
vicerege
Svenska
vicekonung
ไทย
อุปราช
Tagalog
birey
Türkçe
naip
Tiếng Việt
tổng đốc
Poziom CEFR
B2
Wyższy średniozaawansowany
To słowo należy do słownictwa CEFR B2 — poziom wyższy średniozaawansowany.
To słowo należy do słownictwa CEFR B2 — poziom wyższy średniozaawansowany.
Zobacz także
Know this word better than we do? Language is a living thing — help us keep it growing. Collaborate with Babel Free