scheikunde

Definities

1. wetenschap die zich bezig houdt met de studie van de samenstelling en de bouw van de stoffen, de chemische veranderingen die plaats vinden onder bepaalde omstandigheden en de wetmatigheden die daaruit voort vloeien
2. schoolvak waarin de samenstelling en de bouw van de stoffen, de chemische veranderingen die plaats vinden onder bepaalde omstandigheden en de wetmatigheden die daaruit voort vloeien worden behandeld

Equivalenten

Voorbeelden

“Jarno studeerde scheikunde en is docent natuurkunde op een middelbare school in Capelle aan den IJssel.”

“Van alle havo-leerlingen doet ongeveer 65 procent eindexamen in het vak geschiedenis. Bij het vwo is dit 50 procent. Geschiedenis is bij deze schoolniveaus bij twee van de vier bovenbouwprofielen een verplicht vak. Als we de kernvakken (Engels, Nederlands en wiskunde) buiten beschouwing laten⟳ is geschiedenis daarmee, samen met scheikunde, het vak dat het stevigst in deze profielen verankerd is.”

ERK-niveau