HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← irrogo — definition

Conjugation of irrogo

Regular CEFR B1
[ˈɪr.rɔ.ɡoː]

to propose, demand or call for something against someone Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego irrogō
tū irrogās
is / ea / id irrogat
nōs irrogāmus
vōs irrogātis
eī / eae / ea irrogant
Indicātīvus imperfectum
ego irrogābam
tū irrogābās
is / ea / id irrogābat
nōs irrogābāmus
vōs irrogābātis
eī / eae / ea irrogābant
Indicātīvus futūrum
ego irrogābō
tū irrogābis
is / ea / id irrogābit
nōs irrogābimus
vōs irrogābitis
eī / eae / ea irrogābunt
Indicātīvus perfectum
ego irrogāvī
tū irrogāvistī
is / ea / id irrogāvit
nōs irrogāvimus
vōs irrogāvistis
eī / eae / ea irrogāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego irrogāveram
tū irrogāverās
is / ea / id irrogāverat
nōs irrogāverāmus
vōs irrogāverātis
eī / eae / ea irrogāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego irrogāverō
tū irrogāveris
is / ea / id irrogāverit
nōs irrogāverimus
vōs irrogāveritis
eī / eae / ea irrogāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego irrogem
tū irrogēs
is / ea / id irroget
nōs irrogēmus
vōs irrogētis
eī / eae / ea irrogent
Coniūnctīvus imperfectum
ego irrogārem
tū irrogārēs
is / ea / id irrogāret
nōs irrogārēmus
vōs irrogārētis
eī / eae / ea irrogārent
Coniūnctīvus perfectum
ego irrogāverim
tū irrogāverīs
is / ea / id irrogāverit
nōs irrogāverīmus
vōs irrogāverītis
eī / eae / ea irrogāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego irrogāvissem
tū irrogāvissēs
is / ea / id irrogāvisset
nōs irrogāvissēmus
vōs irrogāvissētis
eī / eae / ea irrogāvissent
Imperātīvus praesēns
tū irrogā
vōs irrogāte
Imperātīvus futūrum
tū irrogātō
is / ea / id irrogātō
vōs irrogātōte
eī / eae / ea irrogantō
Īnfīnītīvus praesēns
— irrogāre
Īnfīnītīvus perfectum
— irrogāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— irrogātūrum esse
Participium praesēns
— irrogāns
Participium futūrum
— irrogātūrus
Gerundium (genitīvus)
— irrogandī
Gerundium (datīvus)
— irrogandō
Gerundium (accūsātīvus)
— irrogandum
Gerundium (ablātīvus)
— irrogandō
Supīnum (accūsātīvus)
— irrogātum
Supīnum (ablātīvus)
— irrogātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego irrogor
tū irrogāris
is / ea / id irrogātur
nōs irrogāmur
vōs irrogāminī
eī / eae / ea irrogantur
Indicātīvus imperfectum
ego irrogābar
tū irrogābāris
is / ea / id irrogābātur
nōs irrogābāmur
vōs irrogābāminī
eī / eae / ea irrogābantur
Indicātīvus futūrum
ego irrogābor
tū irrogāberis
is / ea / id irrogābitur
nōs irrogābimur
vōs irrogābiminī
eī / eae / ea irrogābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego irroger
tū irrogēris
is / ea / id irrogētur
nōs irrogēmur
vōs irrogēminī
eī / eae / ea irrogentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego irrogārer
tū irrogārēris
is / ea / id irrogārētur
nōs irrogārēmur
vōs irrogārēminī
eī / eae / ea irrogārentur
Imperātīvus praesēns
tū irrogāre
vōs irrogāminī
Imperātīvus futūrum
tū irrogātor
is / ea / id irrogātor
eī / eae / ea irrogantor
Īnfīnītīvus praesēns
— irrogārī
Īnfīnītīvus perfectum
— irrogātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— irrogātum īrī
Participium perfectum
— irrogātus
Participium futūrum
— irrogandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary