HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← irretio — definition

Conjugation of irretio

Regular CEFR B1
[ɪrˈreː.ti.oː]

to entangle, ensnare Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego irrētiō
tū irrētīs
is / ea / id irrētit
nōs irrētīmus
vōs irrētītis
eī / eae / ea irrētiunt
Indicātīvus imperfectum
ego irrētiēbam
tū irrētiēbās
is / ea / id irrētiēbat
nōs irrētiēbāmus
vōs irrētiēbātis
eī / eae / ea irrētiēbant
Indicātīvus futūrum
ego irrētiam
tū irrētiēs
is / ea / id irrētiet
nōs irrētiēmus
vōs irrētiētis
eī / eae / ea irrētient
Indicātīvus perfectum
ego irrētīvī
tū irrētīvistī
is / ea / id irrētīvit
nōs irrētīvimus
vōs irrētīvistis
eī / eae / ea irrētīvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego irrētīveram
tū irrētīverās
is / ea / id irrētīverat
nōs irrētīverāmus
vōs irrētīverātis
eī / eae / ea irrētīverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego irrētīverō
tū irrētīveris
is / ea / id irrētīverit
nōs irrētīverimus
vōs irrētīveritis
eī / eae / ea irrētīverint
Coniūnctīvus praesēns
ego irrētiam
tū irrētiās
is / ea / id irrētiat
nōs irrētiāmus
vōs irrētiātis
eī / eae / ea irrētiant
Coniūnctīvus imperfectum
ego irrētīrem
tū irrētīrēs
is / ea / id irrētīret
nōs irrētīrēmus
vōs irrētīrētis
eī / eae / ea irrētīrent
Coniūnctīvus perfectum
ego irrētīverim
tū irrētīverīs
is / ea / id irrētīverit
nōs irrētīverīmus
vōs irrētīverītis
eī / eae / ea irrētīverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego irrētīvissem
tū irrētīvissēs
is / ea / id irrētīvisset
nōs irrētīvissēmus
vōs irrētīvissētis
eī / eae / ea irrētīvissent
Imperātīvus praesēns
tū irrētī
vōs irrētīte
Imperātīvus futūrum
tū irrētītō
is / ea / id irrētītō
vōs irrētītōte
eī / eae / ea irrētiuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— irrētīre
Īnfīnītīvus perfectum
— irrētīvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— irrētītūrum esse
Participium praesēns
— irrētiēns
Participium futūrum
— irrētītūrus
Gerundium (genitīvus)
— irrētiendī
Gerundium (datīvus)
— irrētiendō
Gerundium (accūsātīvus)
— irrētiendum
Gerundium (ablātīvus)
— irrētiendō
Supīnum (accūsātīvus)
— irrētītum
Supīnum (ablātīvus)
— irrētītū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego irrētior
tū irrētīris
is / ea / id irrētītur
nōs irrētīmur
vōs irrētīminī
eī / eae / ea irrētiuntur
Indicātīvus imperfectum
ego irrētiēbar
tū irrētiēbāris
is / ea / id irrētiēbātur
nōs irrētiēbāmur
vōs irrētiēbāminī
eī / eae / ea irrētiēbantur
Indicātīvus futūrum
ego irrētiar
tū irrētiēris
is / ea / id irrētiētur
nōs irrētiēmur
vōs irrētiēminī
eī / eae / ea irrētientur
Coniūnctīvus praesēns
ego irrētiar
tū irrētiāris
is / ea / id irrētiātur
nōs irrētiāmur
vōs irrētiāminī
eī / eae / ea irrētiantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego irrētīrer
tū irrētīrēris
is / ea / id irrētīrētur
nōs irrētīrēmur
vōs irrētīrēminī
eī / eae / ea irrētīrentur
Imperātīvus praesēns
tū irrētīre
vōs irrētīminī
Imperātīvus futūrum
tū irrētītor
is / ea / id irrētītor
eī / eae / ea irrētiuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— irrētīrī
Īnfīnītīvus perfectum
— irrētītum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— irrētītum īrī
Participium perfectum
— irrētītus
Participium futūrum
— irrētiendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary