Conjugation of praeloquor
[ˈprae̯.ɫɔ.kʷɔr]to speak beforehand or first, speak before another, forestall in speaking Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | praeloquor |
| tū | praeloqueris |
| is / ea / id | praeloquitur |
| nōs | praeloquimur |
| vōs | praeloquiminī |
| eī / eae / ea | praeloquuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | praeloquēbar |
| tū | praeloquēbāris |
| is / ea / id | praeloquēbātur |
| nōs | praeloquēbāmur |
| vōs | praeloquēbāminī |
| eī / eae / ea | praeloquēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | praeloquar |
| tū | praeloquēris |
| is / ea / id | praeloquētur |
| nōs | praeloquēmur |
| vōs | praeloquēminī |
| eī / eae / ea | praeloquentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | praeloquar |
| tū | praeloquāris |
| is / ea / id | praeloquātur |
| nōs | praeloquāmur |
| vōs | praeloquāminī |
| eī / eae / ea | praeloquantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | praeloquerer |
| tū | praeloquerēris |
| is / ea / id | praeloquerētur |
| nōs | praeloquerēmur |
| vōs | praeloquerēminī |
| eī / eae / ea | praeloquerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | praeloquere |
| vōs | praeloquiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | praeloquitor |
| is / ea / id | praeloquitor |
| eī / eae / ea | praeloquuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | praeloquī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | praelocūtum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | praelocūtūrum esse |
Participium praesēns
| — | praeloquēns |
Participium futūrum
| — | praelocūtūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | praeloquendī |
Gerundium (datīvus)
| — | praeloquendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | praeloquendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | praeloquendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | praelocūtum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | praelocūtū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | praeloquendus |