Conjugation of praelego
[ˈprae̯.ɫɛ.ɡoː]to bequeath beforehand, bequeath something to be given before the inheritance is divided Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | praelegō |
| tū | praelegis |
| is / ea / id | praelegit |
| nōs | praelegimus |
| vōs | praelegitis |
| eī / eae / ea | praelegunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | praelegēbam |
| tū | praelegēbās |
| is / ea / id | praelegēbat |
| nōs | praelegēbāmus |
| vōs | praelegēbātis |
| eī / eae / ea | praelegēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | praelegam |
| tū | praelegēs |
| is / ea / id | praeleget |
| nōs | praelegēmus |
| vōs | praelegētis |
| eī / eae / ea | praelegent |
Indicātīvus perfectum
| ego | praelēgī |
| tū | praelēgistī |
| is / ea / id | praelēgit |
| nōs | praelēgimus |
| vōs | praelēgistis |
| eī / eae / ea | praelēgērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | praelēgeram |
| tū | praelēgerās |
| is / ea / id | praelēgerat |
| nōs | praelēgerāmus |
| vōs | praelēgerātis |
| eī / eae / ea | praelēgerant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | praelēgerō |
| tū | praelēgeris |
| is / ea / id | praelēgerit |
| nōs | praelēgerimus |
| vōs | praelēgeritis |
| eī / eae / ea | praelēgerint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | praelegam |
| tū | praelegās |
| is / ea / id | praelegat |
| nōs | praelegāmus |
| vōs | praelegātis |
| eī / eae / ea | praelegant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | praelegerem |
| tū | praelegerēs |
| is / ea / id | praelegeret |
| nōs | praelegerēmus |
| vōs | praelegerētis |
| eī / eae / ea | praelegerent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | praelēgerim |
| tū | praelēgerīs |
| is / ea / id | praelēgerit |
| nōs | praelēgerīmus |
| vōs | praelēgerītis |
| eī / eae / ea | praelēgerint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | praelēgissem |
| tū | praelēgissēs |
| is / ea / id | praelēgisset |
| nōs | praelēgissēmus |
| vōs | praelēgissētis |
| eī / eae / ea | praelēgissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | praelege |
| vōs | praelegite |
Imperātīvus futūrum
| tū | praelegitō |
| is / ea / id | praelegitō |
| vōs | praelegitōte |
| eī / eae / ea | praeleguntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | praelegere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | praelēgisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | praelēctūrum esse |
Participium praesēns
| — | praelegēns |
Participium futūrum
| — | praelēctūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | praelegendī |
Gerundium (datīvus)
| — | praelegendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | praelegendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | praelegendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | praelēctum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | praelēctū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | praelegor |
| tū | praelegeris |
| is / ea / id | praelegitur |
| nōs | praelegimur |
| vōs | praelegiminī |
| eī / eae / ea | praeleguntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | praelegēbar |
| tū | praelegēbāris |
| is / ea / id | praelegēbātur |
| nōs | praelegēbāmur |
| vōs | praelegēbāminī |
| eī / eae / ea | praelegēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | praelegar |
| tū | praelegēris |
| is / ea / id | praelegētur |
| nōs | praelegēmur |
| vōs | praelegēminī |
| eī / eae / ea | praelegentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | praelegar |
| tū | praelegāris |
| is / ea / id | praelegātur |
| nōs | praelegāmur |
| vōs | praelegāminī |
| eī / eae / ea | praelegantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | praelegerer |
| tū | praelegerēris |
| is / ea / id | praelegerētur |
| nōs | praelegerēmur |
| vōs | praelegerēminī |
| eī / eae / ea | praelegerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | praelegere |
| vōs | praelegiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | praelegitor |
| is / ea / id | praelegitor |
| eī / eae / ea | praeleguntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | praelegī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | praelēctum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | praelēctum īrī |
Participium perfectum
| — | praelēctus |
Participium futūrum
| — | praelegendus |