Conjugation of obsequor
/[ˈɔp.sɛ.kʷɔr]/to accommodate oneself to the will of another person; comply with, yield to, gratify, oblige, humor, submit Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | obsequor |
| tū | obsequeris |
| is / ea / id | obsequitur |
| nōs | obsequimur |
| vōs | obsequiminī |
| eī / eae / ea | obsequuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | obsequēbar |
| tū | obsequēbāris |
| is / ea / id | obsequēbātur |
| nōs | obsequēbāmur |
| vōs | obsequēbāminī |
| eī / eae / ea | obsequēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | obsequar |
| tū | obsequēris |
| is / ea / id | obsequētur |
| nōs | obsequēmur |
| vōs | obsequēminī |
| eī / eae / ea | obsequentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | obsequar |
| tū | obsequāris |
| is / ea / id | obsequātur |
| nōs | obsequāmur |
| vōs | obsequāminī |
| eī / eae / ea | obsequantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | obsequerer |
| tū | obsequerēris |
| is / ea / id | obsequerētur |
| nōs | obsequerēmur |
| vōs | obsequerēminī |
| eī / eae / ea | obsequerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | obsequere |
| vōs | obsequiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | obsequitor |
| is / ea / id | obsequitor |
| eī / eae / ea | obsequuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | obsequī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | obsecūtum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | obsecūtūrum esse |
Participium praesēns
| — | obsequēns |
Participium futūrum
| — | obsecūtūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | obsequendī |
Gerundium (datīvus)
| — | obsequendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | obsequendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | obsequendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | obsecūtum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | obsecūtū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | obsequendus |