Conjugation of هارش
to banter with, to joke with Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُهَارَشَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَارَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَارَشْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَارَشَ |
| نَحْنُ | هَارَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَارَشْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَارَشُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهَارِشُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَارِشُ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَارِشُ |
| نَحْنُ | نُهَارِشُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَارِشُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَارِشُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهَارِشَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَارِشَ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَارِشَ |
| نَحْنُ | نُهَارِشَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَارِشُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَارِشُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهَارِشْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَارِشْ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَارِشْ |
| نَحْنُ | نُهَارِشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَارِشُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَارِشُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَارِشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَارِشُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَارَشْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَارَشْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَارَشَتْ |
| نَحْنُ | هَارَشْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَارَشْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَارَشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهَارِشُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَارِشِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُهَارِشُ |
| نَحْنُ | نُهَارِشُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَارِشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَارِشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهَارِشَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَارِشِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهَارِشَ |
| نَحْنُ | نُهَارِشَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَارِشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَارِشْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهَارِشْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَارِشِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهَارِشْ |
| نَحْنُ | نُهَارِشْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَارِشْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَارِشْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَارِشِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَارِشْنَ |