Conjugation of هب
to embark (الى) upon something Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَبّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَبَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَبَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَبَّ |
| نَحْنُ | هَبَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَبَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهُبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُبُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهُبُّ |
| نَحْنُ | نَهُبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهُبُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهُبُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهُبَّ |
| نَحْنُ | نَهُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهُبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهُبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهُبَّ |
| نَحْنُ | نَهُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهُبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهُبُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هُبُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَبَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَبَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَبَّتْ |
| نَحْنُ | هَبَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَبَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَبَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهُبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُبِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهُبُّ |
| نَحْنُ | نَهُبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْبُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَهُبَّ |
| نَحْنُ | نَهُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْبُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهُبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَهُبَّ |
| نَحْنُ | نَهُبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْبُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْبُبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هُبِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُهْبُبْنَ |