Conjugation of هام
to enthuse over, to have a penchant Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَيْم |
الْمَاضِي
| أَنَا | هِمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَامَ |
| نَحْنُ | هِمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَامُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهِيمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِيمُ |
| هُوَ / هِيَ | يَهِيمُ |
| نَحْنُ | نَهِيمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِيمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِيمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهِيمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِيمَ |
| هُوَ / هِيَ | يَهِيمَ |
| نَحْنُ | نَهِيمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِيمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِيمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَهِمْ |
| نَحْنُ | نَهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِيمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِيمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِيمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هِمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَامَتْ |
| نَحْنُ | هِمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهِيمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِيمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهِيمُ |
| نَحْنُ | نَهِيمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهِيمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِيمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهِيمَ |
| نَحْنُ | نَهِيمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِيمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهِمْ |
| نَحْنُ | نَهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِيمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِمْنَ |