مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُهَاوَاة |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَاوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَاوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَاوَى |
| نَحْنُ | هَاوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَاوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَاوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهَاوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَاوِي |
| هُوَ / هِيَ | يُهَاوِي |
| نَحْنُ | نُهَاوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَاوُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَاوُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهَاوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَاوِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَاوِيَ |
| نَحْنُ | نُهَاوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَاوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَاوُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهَاوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَاوِ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَاوِ |
| نَحْنُ | نُهَاوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَاوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَاوُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَاوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَاوُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَاوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَاوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَاوَتْ |
| نَحْنُ | هَاوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَاوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَاوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهَاوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَاوِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُهَاوِي |
| نَحْنُ | نُهَاوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَاوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَاوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهَاوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَاوِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهَاوِيَ |
| نَحْنُ | نُهَاوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَاوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَاوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهَاوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَاوِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهَاوِ |
| نَحْنُ | نُهَاوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَاوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَاوِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَاوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَاوِينَ |