Conjugation of wrodzić
ˈvrɔ.d͡ʑit͡ɕurodzić się, mając cechę lub cechy obserwowalne w rodzinie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wrodzić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wrodziłem |
| ty | wrodziłeś |
| on / ona / ono | wrodził |
| my | wrodziliśmy |
| wy | wrodziliście |
| oni / one | wrodzili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wrodziłam |
| ty | wrodziłaś |
| on / ona / ono | wrodziła |
| my | wrodziłyśmy |
| wy | wrodziłyście |
| oni / one | wrodziły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wrodziło |
Czas przyszły
| ja | wrodzę |
| ty | wrodzisz |
| on / ona / ono | wrodzi |
| my | wrodzimy |
| wy | wrodzicie |
| oni / one | wrodzą |
Tryb rozkazujący
| ty | wródź |
| my | wródźmy |
| wy | wródźcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.