HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← impartio — definition

Conjugation of impartio

Regular CEFR B2
[ɪmˈpar.ti.oː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego impartiō
tū impartīs
is / ea / id impartit
nōs impartīmus
vōs impartītis
eī / eae / ea impartiunt
Indicātīvus imperfectum
ego impartiēbam
tū impartiēbās
is / ea / id impartiēbat
nōs impartiēbāmus
vōs impartiēbātis
eī / eae / ea impartiēbant
Indicātīvus futūrum
ego impartiam
tū impartiēs
is / ea / id impartiet
nōs impartiēmus
vōs impartiētis
eī / eae / ea impartient
Indicātīvus perfectum
ego impartīvī
tū impartīvistī
is / ea / id impartīvit
nōs impartīvimus
vōs impartīvistis
eī / eae / ea impartīvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego impartīveram
tū impartīverās
is / ea / id impartīverat
nōs impartīverāmus
vōs impartīverātis
eī / eae / ea impartīverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego impartīverō
tū impartīveris
is / ea / id impartīverit
nōs impartīverimus
vōs impartīveritis
eī / eae / ea impartīverint
Coniūnctīvus praesēns
ego impartiam
tū impartiās
is / ea / id impartiat
nōs impartiāmus
vōs impartiātis
eī / eae / ea impartiant
Coniūnctīvus imperfectum
ego impartīrem
tū impartīrēs
is / ea / id impartīret
nōs impartīrēmus
vōs impartīrētis
eī / eae / ea impartīrent
Coniūnctīvus perfectum
ego impartīverim
tū impartīverīs
is / ea / id impartīverit
nōs impartīverīmus
vōs impartīverītis
eī / eae / ea impartīverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego impartīvissem
tū impartīvissēs
is / ea / id impartīvisset
nōs impartīvissēmus
vōs impartīvissētis
eī / eae / ea impartīvissent
Imperātīvus praesēns
tū impartī
vōs impartīte
Imperātīvus futūrum
tū impartītō
is / ea / id impartītō
vōs impartītōte
eī / eae / ea impartiuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— impartīre
Īnfīnītīvus perfectum
— impartīvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— impartītūrum esse
Participium praesēns
— impartiēns
Participium futūrum
— impartītūrus
Gerundium (genitīvus)
— impartiendī
Gerundium (datīvus)
— impartiendō
Gerundium (accūsātīvus)
— impartiendum
Gerundium (ablātīvus)
— impartiendō
Supīnum (accūsātīvus)
— impartītum
Supīnum (ablātīvus)
— impartītū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego impartior
tū impartīris
is / ea / id impartītur
nōs impartīmur
vōs impartīminī
eī / eae / ea impartiuntur
Indicātīvus imperfectum
ego impartiēbar
tū impartiēbāris
is / ea / id impartiēbātur
nōs impartiēbāmur
vōs impartiēbāminī
eī / eae / ea impartiēbantur
Indicātīvus futūrum
ego impartiar
tū impartiēris
is / ea / id impartiētur
nōs impartiēmur
vōs impartiēminī
eī / eae / ea impartientur
Coniūnctīvus praesēns
ego impartiar
tū impartiāris
is / ea / id impartiātur
nōs impartiāmur
vōs impartiāminī
eī / eae / ea impartiantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego impartīrer
tū impartīrēris
is / ea / id impartīrētur
nōs impartīrēmur
vōs impartīrēminī
eī / eae / ea impartīrentur
Imperātīvus praesēns
tū impartīre
vōs impartīminī
Imperātīvus futūrum
tū impartītor
is / ea / id impartītor
eī / eae / ea impartiuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— impartīrī
Īnfīnītīvus perfectum
— impartītum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— impartītum īrī
Participium perfectum
— impartītus
Participium futūrum
— impartiendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary