HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conjicio — definición

Conjugation of conjicio

Regular CEFR B2
/[kɔnˈjɪ.ki.oː]/

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conjiciō
conjicis
is / ea / id conjicit
nōs conjicimus
vōs conjicitis
eī / eae / ea conjiciunt
Indicātīvus imperfectum
ego conjiciēbam
conjiciēbās
is / ea / id conjiciēbat
nōs conjiciēbāmus
vōs conjiciēbātis
eī / eae / ea conjiciēbant
Indicātīvus futūrum
ego conjiciam
conjiciēs
is / ea / id conjiciet
nōs conjiciēmus
vōs conjiciētis
eī / eae / ea conjicient
Indicātīvus perfectum
ego conjēcī
conjēcistī
is / ea / id conjēcit
nōs conjēcimus
vōs conjēcistis
eī / eae / ea conjēcērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conjēceram
conjēcerās
is / ea / id conjēcerat
nōs conjēcerāmus
vōs conjēcerātis
eī / eae / ea conjēcerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conjēcerō
conjēceris
is / ea / id conjēcerit
nōs conjēcerimus
vōs conjēceritis
eī / eae / ea conjēcerint
Coniūnctīvus praesēns
ego conjiciam
conjiciās
is / ea / id conjiciat
nōs conjiciāmus
vōs conjiciātis
eī / eae / ea conjiciant
Coniūnctīvus imperfectum
ego conjicerem
conjicerēs
is / ea / id conjiceret
nōs conjicerēmus
vōs conjicerētis
eī / eae / ea conjicerent
Coniūnctīvus perfectum
ego conjēcerim
conjēcerīs
is / ea / id conjēcerit
nōs conjēcerīmus
vōs conjēcerītis
eī / eae / ea conjēcerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conjēcissem
conjēcissēs
is / ea / id conjēcisset
nōs conjēcissēmus
vōs conjēcissētis
eī / eae / ea conjēcissent
Imperātīvus praesēns
conjice
vōs conjicite
Imperātīvus futūrum
conjicitō
is / ea / id conjicitō
vōs conjicitōte
eī / eae / ea conjiciuntō
Īnfīnītīvus praesēns
conjicere
Īnfīnītīvus perfectum
conjēcisse
Īnfīnītīvus futūrum
conjectūrum esse
Participium praesēns
conjiciēns
Participium futūrum
conjectūrus
Gerundium (genitīvus)
conjiciendī
Gerundium (datīvus)
conjiciendō
Gerundium (accūsātīvus)
conjiciendum
Gerundium (ablātīvus)
conjiciendō
Supīnum (accūsātīvus)
conjectum
Supīnum (ablātīvus)
conjectū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conjicior
conjiceris
is / ea / id conjicitur
nōs conjicimur
vōs conjiciminī
eī / eae / ea conjiciuntur
Indicātīvus imperfectum
ego conjiciēbar
conjiciēbāris
is / ea / id conjiciēbātur
nōs conjiciēbāmur
vōs conjiciēbāminī
eī / eae / ea conjiciēbantur
Indicātīvus futūrum
ego conjiciar
conjiciēris
is / ea / id conjiciētur
nōs conjiciēmur
vōs conjiciēminī
eī / eae / ea conjicientur
Coniūnctīvus praesēns
ego conjiciar
conjiciāris
is / ea / id conjiciātur
nōs conjiciāmur
vōs conjiciāminī
eī / eae / ea conjiciantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conjicerer
conjicerēris
is / ea / id conjicerētur
nōs conjicerēmur
vōs conjicerēminī
eī / eae / ea conjicerentur
Imperātīvus praesēns
conjicere
vōs conjiciminī
Imperātīvus futūrum
conjicitor
is / ea / id conjicitor
eī / eae / ea conjiciuntor
Īnfīnītīvus praesēns
conjicī
Īnfīnītīvus perfectum
conjectum esse
Īnfīnītīvus futūrum
conjectum īrī
Participium perfectum
conjectus
Participium futūrum
conjiciendus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary