HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conjicio — definition

Conjugation of conjicio

Regular CEFR B2
[kɔnˈjɪ.ki.oː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conjiciō
tū conjicis
is / ea / id conjicit
nōs conjicimus
vōs conjicitis
eī / eae / ea conjiciunt
Indicātīvus imperfectum
ego conjiciēbam
tū conjiciēbās
is / ea / id conjiciēbat
nōs conjiciēbāmus
vōs conjiciēbātis
eī / eae / ea conjiciēbant
Indicātīvus futūrum
ego conjiciam
tū conjiciēs
is / ea / id conjiciet
nōs conjiciēmus
vōs conjiciētis
eī / eae / ea conjicient
Indicātīvus perfectum
ego conjēcī
tū conjēcistī
is / ea / id conjēcit
nōs conjēcimus
vōs conjēcistis
eī / eae / ea conjēcērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conjēceram
tū conjēcerās
is / ea / id conjēcerat
nōs conjēcerāmus
vōs conjēcerātis
eī / eae / ea conjēcerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conjēcerō
tū conjēceris
is / ea / id conjēcerit
nōs conjēcerimus
vōs conjēceritis
eī / eae / ea conjēcerint
Coniūnctīvus praesēns
ego conjiciam
tū conjiciās
is / ea / id conjiciat
nōs conjiciāmus
vōs conjiciātis
eī / eae / ea conjiciant
Coniūnctīvus imperfectum
ego conjicerem
tū conjicerēs
is / ea / id conjiceret
nōs conjicerēmus
vōs conjicerētis
eī / eae / ea conjicerent
Coniūnctīvus perfectum
ego conjēcerim
tū conjēcerīs
is / ea / id conjēcerit
nōs conjēcerīmus
vōs conjēcerītis
eī / eae / ea conjēcerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conjēcissem
tū conjēcissēs
is / ea / id conjēcisset
nōs conjēcissēmus
vōs conjēcissētis
eī / eae / ea conjēcissent
Imperātīvus praesēns
tū conjice
vōs conjicite
Imperātīvus futūrum
tū conjicitō
is / ea / id conjicitō
vōs conjicitōte
eī / eae / ea conjiciuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— conjicere
Īnfīnītīvus perfectum
— conjēcisse
Īnfīnītīvus futūrum
— conjectūrum esse
Participium praesēns
— conjiciēns
Participium futūrum
— conjectūrus
Gerundium (genitīvus)
— conjiciendī
Gerundium (datīvus)
— conjiciendō
Gerundium (accūsātīvus)
— conjiciendum
Gerundium (ablātīvus)
— conjiciendō
Supīnum (accūsātīvus)
— conjectum
Supīnum (ablātīvus)
— conjectū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conjicior
tū conjiceris
is / ea / id conjicitur
nōs conjicimur
vōs conjiciminī
eī / eae / ea conjiciuntur
Indicātīvus imperfectum
ego conjiciēbar
tū conjiciēbāris
is / ea / id conjiciēbātur
nōs conjiciēbāmur
vōs conjiciēbāminī
eī / eae / ea conjiciēbantur
Indicātīvus futūrum
ego conjiciar
tū conjiciēris
is / ea / id conjiciētur
nōs conjiciēmur
vōs conjiciēminī
eī / eae / ea conjicientur
Coniūnctīvus praesēns
ego conjiciar
tū conjiciāris
is / ea / id conjiciātur
nōs conjiciāmur
vōs conjiciāminī
eī / eae / ea conjiciantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conjicerer
tū conjicerēris
is / ea / id conjicerētur
nōs conjicerēmur
vōs conjicerēminī
eī / eae / ea conjicerentur
Imperātīvus praesēns
tū conjicere
vōs conjiciminī
Imperātīvus futūrum
tū conjicitor
is / ea / id conjicitor
eī / eae / ea conjiciuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— conjicī
Īnfīnītīvus perfectum
— conjectum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— conjectum īrī
Participium perfectum
— conjectus
Participium futūrum
— conjiciendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary