Conjugation of هادن
to have a truce with, to make peace with Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُهَادَنَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَادَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَادَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَادَنَ |
| نَحْنُ | هَادَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَادَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَادَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهَادِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَادِنُ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَادِنُ |
| نَحْنُ | نُهَادِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَادِنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَادِنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهَادِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَادِنَ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَادِنَ |
| نَحْنُ | نُهَادِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَادِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَادِنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهَادِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَادِنْ |
| هُوَ / هِيَ | يُهَادِنْ |
| نَحْنُ | نُهَادِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَادِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَادِنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَادِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَادِنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَادَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَادَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَادَنَتْ |
| نَحْنُ | هَادَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَادَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَادَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهَادِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَادِنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُهَادِنُ |
| نَحْنُ | نُهَادِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَادِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَادِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهَادِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَادِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهَادِنَ |
| نَحْنُ | نُهَادِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَادِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَادِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهَادِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهَادِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهَادِنْ |
| نَحْنُ | نُهَادِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهَادِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهَادِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَادِنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَادِنَّ |