Conjugation of فدح
to burden, to oppress Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَدْح |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَدَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَدَحْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَدَحَ |
| نَحْنُ | فَدَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَدَحْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَدَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْدَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدَحُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْدَحُ |
| نَحْنُ | نَفْدَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدَحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدَحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْدَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدَحَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْدَحَ |
| نَحْنُ | نَفْدَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْدَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدَحْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْدَحْ |
| نَحْنُ | نَفْدَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدَحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْدَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْدَحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَدَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَدَحْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَدَحَتْ |
| نَحْنُ | فَدَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَدَحْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَدَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْدَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدَحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْدَحُ |
| نَحْنُ | نَفْدَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْدَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْدَحَ |
| نَحْنُ | نَفْدَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْدَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْدَحْ |
| نَحْنُ | نَفْدَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدَحْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْدَحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْدَحْنَ |