Conjugation of فر
to flee, run away, run off, escape Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَرّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَرَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَرَّ |
| نَحْنُ | فَرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَرَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِرُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِرُّ |
| نَحْنُ | نَفِرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِرُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِرُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِرَّ |
| نَحْنُ | نَفِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِرَّ |
| نَحْنُ | نَفِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِرُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِرُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَرَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَرَّتْ |
| نَحْنُ | فَرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَرَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَرَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِرِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفِرُّ |
| نَحْنُ | نَفِرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِرَّ |
| نَحْنُ | نَفِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِرَّ |
| نَحْنُ | نَفِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِرِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْرِرْنَ |