Conjugation of فرج
to cleave, to split, to breach Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَرْج |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَرَجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَرَجْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَرَجَ |
| نَحْنُ | فَرَجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَرَجْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَرَجُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْرِجُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْرِجُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْرِجُ |
| نَحْنُ | نَفْرِجُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِجُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِجُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْرِجَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْرِجَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْرِجَ |
| نَحْنُ | نَفْرِجَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِجُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِجُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْرِجْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْرِجْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْرِجْ |
| نَحْنُ | نَفْرِجْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِجُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِجُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْرِجْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْرِجُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَرَجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَرَجْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَرَجَتْ |
| نَحْنُ | فَرَجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَرَجْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَرَجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْرِجُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْرِجِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْرِجُ |
| نَحْنُ | نَفْرِجُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْرِجَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْرِجِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْرِجَ |
| نَحْنُ | نَفْرِجَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْرِجْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْرِجِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْرِجْ |
| نَحْنُ | نَفْرِجْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْرِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْرِجْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْرِجِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْرِجْنَ |