Conjugation of فدم
to have a speech impediment, to stammer Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَدْم |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَدَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَدَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَدَمَ |
| نَحْنُ | فَدَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَدَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَدَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْدِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْدِمُ |
| نَحْنُ | نَفْدِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْدِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْدِمَ |
| نَحْنُ | نَفْدِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْدِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْدِمْ |
| نَحْنُ | نَفْدِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْدِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْدِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَدَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَدَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَدَمَتْ |
| نَحْنُ | فَدَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَدَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَدَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْدِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْدِمُ |
| نَحْنُ | نَفْدِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْدِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْدِمَ |
| نَحْنُ | نَفْدِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْدِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْدِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْدِمْ |
| نَحْنُ | نَفْدِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْدِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْدِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْدِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْدِمْنَ |