Conjugation of فذ
to be alone, to be isolated Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَذّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَذَذْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَذَذْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَذَّ |
| نَحْنُ | فَذَذْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَذَذْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَذُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُذُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُذُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُذُّ |
| نَحْنُ | نَفُذُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُذُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُذُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُذَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُذَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُذَّ |
| نَحْنُ | نَفُذَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُذُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُذُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُذَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُذَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُذَّ |
| نَحْنُ | نَفُذَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُذُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُذُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُذَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُذُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَذَذْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَذَذْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَذَّتْ |
| نَحْنُ | فَذَذْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَذَذْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَذَذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُذُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُذِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفُذُّ |
| نَحْنُ | نَفُذُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْذُذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْذُذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُذَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُذِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُذَّ |
| نَحْنُ | نَفُذَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْذُذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْذُذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُذَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُذِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُذَّ |
| نَحْنُ | نَفُذَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْذُذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْذُذْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُذِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْذُذْنَ |