Conjugation of فخر
to glory; to boast; to be proud Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَخْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَخَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَخَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَخَرَ |
| نَحْنُ | فَخَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَخَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَخَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْخَرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْخَرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْخَرُ |
| نَحْنُ | نَفْخَرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخَرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخَرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْخَرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْخَرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْخَرَ |
| نَحْنُ | نَفْخَرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخَرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْخَرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْخَرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْخَرْ |
| نَحْنُ | نَفْخَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخَرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخَرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْخَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْخَرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَخَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَخَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَخَرَتْ |
| نَحْنُ | فَخَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَخَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَخَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْخَرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْخَرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْخَرُ |
| نَحْنُ | نَفْخَرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْخَرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْخَرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْخَرَ |
| نَحْنُ | نَفْخَرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْخَرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْخَرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْخَرْ |
| نَحْنُ | نَفْخَرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخَرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخَرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْخَرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْخَرْنَ |