Conjugation of فخ
to diffuse, to be respired Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَخّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَخَخْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَخَخْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَخَّ |
| نَحْنُ | فَخَخْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَخَخْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَخُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِخُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِخُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِخُّ |
| نَحْنُ | نَفِخُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِخُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِخُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِخَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِخَّ |
| نَحْنُ | نَفِخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِخُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِخُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِخَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِخَّ |
| نَحْنُ | نَفِخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِخُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِخُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِخُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَخَخْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَخَخْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَخَّتْ |
| نَحْنُ | فَخَخْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَخَخْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَخَخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِخُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِخِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفِخُّ |
| نَحْنُ | نَفِخُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخِخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخِخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِخِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِخَّ |
| نَحْنُ | نَفِخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخِخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخِخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِخَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِخِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِخَّ |
| نَحْنُ | نَفِخَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْخِخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْخِخْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِخِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْخِخْنَ |