Conjugation of باه
to have the attention roused towards, to reflect, to understand, to record Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | بَوْه |
الْمَاضِي
| أَنَا | بُهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بُهْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَاهَ |
| نَحْنُ | بُهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بُهْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَاهُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبُوهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُوهُ |
| هُوَ / هِيَ | يَبُوهُ |
| نَحْنُ | نَبُوهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُوهُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُوهُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبُوهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُوهَ |
| هُوَ / هِيَ | يَبُوهَ |
| نَحْنُ | نَبُوهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُوهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُوهُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبُهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُهْ |
| هُوَ / هِيَ | يَبُهْ |
| نَحْنُ | نَبُهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُوهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُوهُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بُهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بُوهُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بُهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بُهْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَاهَتْ |
| نَحْنُ | بُهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بُهْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بُهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبُوهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُوهِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَبُوهُ |
| نَحْنُ | نَبُوهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبُوهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُوهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَبُوهَ |
| نَحْنُ | نَبُوهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبُهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُوهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَبُهْ |
| نَحْنُ | نَبُهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُهْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بُوهِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بُهْنَ |