Conjugation of باهل
baː.ha.lato curse one another; to curse each other; to ask for God's wrath to fall on the wrong-doer Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُبَاهَلَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | بَاهَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاهَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَاهَلَ |
| نَحْنُ | بَاهَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاهَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَاهَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَاهِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاهِلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَاهِلُ |
| نَحْنُ | نُبَاهِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاهِلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاهِلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَاهِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاهِلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَاهِلَ |
| نَحْنُ | نُبَاهِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاهِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاهِلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَاهِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاهِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَاهِلْ |
| نَحْنُ | نُبَاهِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاهِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاهِلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاهِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاهِلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بَاهَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاهَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَاهَلَتْ |
| نَحْنُ | بَاهَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاهَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بَاهَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَاهِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاهِلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبَاهِلُ |
| نَحْنُ | نُبَاهِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاهِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاهِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَاهِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاهِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَاهِلَ |
| نَحْنُ | نُبَاهِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاهِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاهِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَاهِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاهِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَاهِلْ |
| نَحْنُ | نُبَاهِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاهِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاهِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاهِلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاهِلْنَ |