Conjugation of بان
to be or become evident, to come out, to be or become clearly visible by way of separation Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | بَيَان |
الْمَاضِي
| أَنَا | بِنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بِنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَانَ |
| نَحْنُ | بِنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بِنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَانُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبِينُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِينُ |
| هُوَ / هِيَ | يَبِينُ |
| نَحْنُ | نَبِينُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِينُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبِينُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبِينَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | يَبِينَ |
| نَحْنُ | نَبِينَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِينُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبِينُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَبِنْ |
| نَحْنُ | نَبِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِينُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبِينُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بِينُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بِنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بِنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَانَتْ |
| نَحْنُ | بِنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بِنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبِينُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِينِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَبِينُ |
| نَحْنُ | نَبِينُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبِينَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِينِي |
| هُوَ / هِيَ | تَبِينَ |
| نَحْنُ | نَبِينَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِينِي |
| هُوَ / هِيَ | تَبِنْ |
| نَحْنُ | نَبِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بِينِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بِنَّ |