Conjugation of wykaszleć
vɘˈka.ʂlɛt͡ɕto cough oneself out, to finish coughing Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wykaszleć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wykaszlałem |
| ty | wykaszlałeś |
| on / ona / ono | wykaszlał |
| my | wykaszleliśmy |
| wy | wykaszleliście |
| oni / one | wykaszleli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wykaszlałam |
| ty | wykaszlałaś |
| on / ona / ono | wykaszlała |
| my | wykaszlałyśmy |
| wy | wykaszlałyście |
| oni / one | wykaszlały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wykaszlało |
Czas przyszły
| ja | wykaszlę |
| ty | wykaszlesz |
| on / ona / ono | wykaszle |
| my | wykaszlemy |
| wy | wykaszlecie |
| oni / one | wykaszlą |
Tryb rozkazujący
| ty | wykaszl |
| my | wykaszlmy |
| wy | wykaszlcie |