Conjugation of ukończyć
uˈkɔɲ.t͡ʂɘt͡ɕprzerobić w całości materiał/program kursu/szkoły i zdać wymagane egzaminy Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | ukończyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | ukończyłem |
| ty | ukończyłeś |
| on / ona / ono | ukończył |
| my | ukończyliśmy |
| wy | ukończyliście |
| oni / one | ukończyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | ukończyłam |
| ty | ukończyłaś |
| on / ona / ono | ukończyła |
| my | ukończyłyśmy |
| wy | ukończyłyście |
| oni / one | ukończyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | ukończyło |
Czas przyszły
| ja | ukończę |
| ty | ukończysz |
| on / ona / ono | ukończy |
| my | ukończymy |
| wy | ukończycie |
| oni / one | ukończą |
Tryb rozkazujący
| ty | ukończ |
| my | ukończmy |
| wy | ukończcie |