Conjugation of udręczyć
uˈdrɛn.t͡ʂɘt͡ɕprzysporzyć sobie nawzajem cierpień fizycznych lub psychicznych Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | udręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | udręczyłem |
| ty | udręczyłeś |
| on / ona / ono | udręczył |
| my | udręczyliśmy |
| wy | udręczyliście |
| oni / one | udręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | udręczyłam |
| ty | udręczyłaś |
| on / ona / ono | udręczyła |
| my | udręczyłyśmy |
| wy | udręczyłyście |
| oni / one | udręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | udręczyło |
Czas przyszły
| ja | udręczę |
| ty | udręczysz |
| on / ona / ono | udręczy |
| my | udręczymy |
| wy | udręczycie |
| oni / one | udręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | udręcz |
| my | udręczmy |
| wy | udręczcie |