Conjugation of udupić
uˈdu.pit͡ɕutrudnić komuś jakieś działanie, rozprawić się z kimś; odebrać komuś możliwość działania Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | udupić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | udupiłem |
| ty | udupiłeś |
| on / ona / ono | udupił |
| my | udupiliśmy |
| wy | udupiliście |
| oni / one | udupili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | udupiłam |
| ty | udupiłaś |
| on / ona / ono | udupiła |
| my | udupiłyśmy |
| wy | udupiłyście |
| oni / one | udupiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | udupiło |
Czas przyszły
| ja | udupię |
| ty | udupisz |
| on / ona / ono | udupi |
| my | udupimy |
| wy | udupicie |
| oni / one | udupią |
Tryb rozkazujący
| ty | udup |
| my | udupmy |
| wy | udupcie |