Conjugation of rozkrzyczeć
rɔsˈkʂɘ.t͡ʂɛt͡ɕto broadcast by shouting, to make known by shouting Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozkrzyczeć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozkrzyczałem |
| ty | rozkrzyczałeś |
| on / ona / ono | rozkrzyczał |
| my | rozkrzyczeliśmy |
| wy | rozkrzyczeliście |
| oni / one | rozkrzyczeli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozkrzyczałam |
| ty | rozkrzyczałaś |
| on / ona / ono | rozkrzyczała |
| my | rozkrzyczałyśmy |
| wy | rozkrzyczałyście |
| oni / one | rozkrzyczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozkrzyczało |
Czas przyszły
| ja | rozkrzyczę |
| ty | rozkrzyczysz |
| on / ona / ono | rozkrzyczy |
| my | rozkrzyczymy |
| wy | rozkrzyczycie |
| oni / one | rozkrzyczą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozkrzycz |
| my | rozkrzyczmy |
| wy | rozkrzyczcie |