Conjugation of rozkułaczyć
rɔs.kuˈwa.t͡ʂɘt͡ɕw krajach komunistycznych (szczególnie w ZSRR w okresie przymusowej kolektywizacji): dokonać konfiskaty majątku lub jego znacznej części należącej do zamożnego chłopa (nazywanego propagandowo kułakiem Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozkułaczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozkułaczyłem |
| ty | rozkułaczyłeś |
| on / ona / ono | rozkułaczył |
| my | rozkułaczyliśmy |
| wy | rozkułaczyliście |
| oni / one | rozkułaczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozkułaczyłam |
| ty | rozkułaczyłaś |
| on / ona / ono | rozkułaczyła |
| my | rozkułaczyłyśmy |
| wy | rozkułaczyłyście |
| oni / one | rozkułaczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozkułaczyło |
Czas przyszły
| ja | rozkułaczę |
| ty | rozkułaczysz |
| on / ona / ono | rozkułaczy |
| my | rozkułaczymy |
| wy | rozkułaczycie |
| oni / one | rozkułaczą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozkułacz |
| my | rozkułaczmy |
| wy | rozkułaczcie |