Conjugation of rozkurczyć
rɔsˈkur.t͡ʂɘt͡ɕto unclench, to loosen (to become loosened) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozkurczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozkurczyłem |
| ty | rozkurczyłeś |
| on / ona / ono | rozkurczył |
| my | rozkurczyliśmy |
| wy | rozkurczyliście |
| oni / one | rozkurczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozkurczyłam |
| ty | rozkurczyłaś |
| on / ona / ono | rozkurczyła |
| my | rozkurczyłyśmy |
| wy | rozkurczyłyście |
| oni / one | rozkurczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozkurczyło |
Czas przyszły
| ja | rozkurczę |
| ty | rozkurczysz |
| on / ona / ono | rozkurczy |
| my | rozkurczymy |
| wy | rozkurczycie |
| oni / one | rozkurczą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozkurcz |
| my | rozkurczmy |
| wy | rozkurczcie |