Conjugation of napuścić
naˈpuɕ.t͡ɕit͡ɕpuścić coś wielokrotnie; tak, że już wystarczy Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | napuścić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | napuściłem |
| ty | napuściłeś |
| on / ona / ono | napuścił |
| my | napuściliśmy |
| wy | napuściliście |
| oni / one | napuścili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | napuściłam |
| ty | napuściłaś |
| on / ona / ono | napuściła |
| my | napuściłyśmy |
| wy | napuściłyście |
| oni / one | napuściły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | napuściło |
Czas przyszły
| ja | napuszczę |
| ty | napuścisz |
| on / ona / ono | napuści |
| my | napuścimy |
| wy | napuścicie |
| oni / one | napuszczą |
Tryb rozkazujący
| ty | napuść |
| my | napuśćmy |
| wy | napuśćcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.