Conjugation of dociągnąć
dɔˈt͡ɕɔŋɡ.nɔɲt͡ɕto drag or pull something towards something else, to bring (in space) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | dociągnąć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dociągnąłem |
| ty | dociągnąłeś |
| on / ona / ono | dociągnął |
| my | dociągnęliśmy |
| wy | dociągnęliście |
| oni / one | dociągnęli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dociągnęłam |
| ty | dociągnęłaś |
| on / ona / ono | dociągnęła |
| my | dociągnęłyśmy |
| wy | dociągnęłyście |
| oni / one | dociągnęły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dociągnęło |
Czas przyszły
| ja | dociągnę |
| ty | dociągniesz |
| on / ona / ono | dociągnie |
| my | dociągniemy |
| wy | dociągniecie |
| oni / one | dociągną |
Tryb rozkazujący
| ty | dociągnij |
| my | dociągnijmy |
| wy | dociągnijcie |