Conjugation of obverto
to turn to/towards Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | obvertō |
| tū | obvertis |
| is / ea / id | obvertit |
| nōs | obvertimus |
| vōs | obvertitis |
| eī / eae / ea | obvertunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | obvertēbam |
| tū | obvertēbās |
| is / ea / id | obvertēbat |
| nōs | obvertēbāmus |
| vōs | obvertēbātis |
| eī / eae / ea | obvertēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | obvertam |
| tū | obvertēs |
| is / ea / id | obvertet |
| nōs | obvertēmus |
| vōs | obvertētis |
| eī / eae / ea | obvertent |
Indicātīvus perfectum
| ego | obvertī |
| tū | obvertistī |
| is / ea / id | obvertit |
| nōs | obvertimus |
| vōs | obvertistis |
| eī / eae / ea | obvertērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | obverteram |
| tū | obverterās |
| is / ea / id | obverterat |
| nōs | obverterāmus |
| vōs | obverterātis |
| eī / eae / ea | obverterant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | obverterō |
| tū | obverteris |
| is / ea / id | obverterit |
| nōs | obverterimus |
| vōs | obverteritis |
| eī / eae / ea | obverterint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | obvertam |
| tū | obvertās |
| is / ea / id | obvertat |
| nōs | obvertāmus |
| vōs | obvertātis |
| eī / eae / ea | obvertant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | obverterem |
| tū | obverterēs |
| is / ea / id | obverteret |
| nōs | obverterēmus |
| vōs | obverterētis |
| eī / eae / ea | obverterent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | obverterim |
| tū | obverterīs |
| is / ea / id | obverterit |
| nōs | obverterīmus |
| vōs | obverterītis |
| eī / eae / ea | obverterint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | obvertissem |
| tū | obvertissēs |
| is / ea / id | obvertisset |
| nōs | obvertissēmus |
| vōs | obvertissētis |
| eī / eae / ea | obvertissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | obverte |
| vōs | obvertite |
Imperātīvus futūrum
| tū | obvertitō |
| is / ea / id | obvertitō |
| vōs | obvertitōte |
| eī / eae / ea | obvertuntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | obvertere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | obvertisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | obversūrum esse |
Participium praesēns
| — | obvertēns |
Participium futūrum
| — | obversūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | obvertendī |
Gerundium (datīvus)
| — | obvertendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | obvertendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | obvertendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | obversum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | obversū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | obvertor |
| tū | obverteris |
| is / ea / id | obvertitur |
| nōs | obvertimur |
| vōs | obvertiminī |
| eī / eae / ea | obvertuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | obvertēbar |
| tū | obvertēbāris |
| is / ea / id | obvertēbātur |
| nōs | obvertēbāmur |
| vōs | obvertēbāminī |
| eī / eae / ea | obvertēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | obvertar |
| tū | obvertēris |
| is / ea / id | obvertētur |
| nōs | obvertēmur |
| vōs | obvertēminī |
| eī / eae / ea | obvertentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | obvertar |
| tū | obvertāris |
| is / ea / id | obvertātur |
| nōs | obvertāmur |
| vōs | obvertāminī |
| eī / eae / ea | obvertantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | obverterer |
| tū | obverterēris |
| is / ea / id | obverterētur |
| nōs | obverterēmur |
| vōs | obverterēminī |
| eī / eae / ea | obverterentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | obvertere |
| vōs | obvertiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | obvertitor |
| is / ea / id | obvertitor |
| eī / eae / ea | obvertuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | obvertī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | obversum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | obversum īrī |
Participium perfectum
| — | obversus |
Participium futūrum
| — | obvertendus |