HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← obfirmo — definition

Conjugation of obfirmo

Regular CEFR B1
[ɔfˈfɪr.moː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego obfirmō
tū obfirmās
is / ea / id obfirmat
nōs obfirmāmus
vōs obfirmātis
eī / eae / ea obfirmant
Indicātīvus imperfectum
ego obfirmābam
tū obfirmābās
is / ea / id obfirmābat
nōs obfirmābāmus
vōs obfirmābātis
eī / eae / ea obfirmābant
Indicātīvus futūrum
ego obfirmābō
tū obfirmābis
is / ea / id obfirmābit
nōs obfirmābimus
vōs obfirmābitis
eī / eae / ea obfirmābunt
Indicātīvus perfectum
ego obfirmāvī
tū obfirmāvistī
is / ea / id obfirmāvit
nōs obfirmāvimus
vōs obfirmāvistis
eī / eae / ea obfirmāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego obfirmāveram
tū obfirmāverās
is / ea / id obfirmāverat
nōs obfirmāverāmus
vōs obfirmāverātis
eī / eae / ea obfirmāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego obfirmāverō
tū obfirmāveris
is / ea / id obfirmāverit
nōs obfirmāverimus
vōs obfirmāveritis
eī / eae / ea obfirmāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego obfirmem
tū obfirmēs
is / ea / id obfirmet
nōs obfirmēmus
vōs obfirmētis
eī / eae / ea obfirment
Coniūnctīvus imperfectum
ego obfirmārem
tū obfirmārēs
is / ea / id obfirmāret
nōs obfirmārēmus
vōs obfirmārētis
eī / eae / ea obfirmārent
Coniūnctīvus perfectum
ego obfirmāverim
tū obfirmāverīs
is / ea / id obfirmāverit
nōs obfirmāverīmus
vōs obfirmāverītis
eī / eae / ea obfirmāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego obfirmāvissem
tū obfirmāvissēs
is / ea / id obfirmāvisset
nōs obfirmāvissēmus
vōs obfirmāvissētis
eī / eae / ea obfirmāvissent
Imperātīvus praesēns
tū obfirmā
vōs obfirmāte
Imperātīvus futūrum
tū obfirmātō
is / ea / id obfirmātō
vōs obfirmātōte
eī / eae / ea obfirmantō
Īnfīnītīvus praesēns
— obfirmāre
Īnfīnītīvus perfectum
— obfirmāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— obfirmātūrum esse
Participium praesēns
— obfirmāns
Participium futūrum
— obfirmātūrus
Gerundium (genitīvus)
— obfirmandī
Gerundium (datīvus)
— obfirmandō
Gerundium (accūsātīvus)
— obfirmandum
Gerundium (ablātīvus)
— obfirmandō
Supīnum (accūsātīvus)
— obfirmātum
Supīnum (ablātīvus)
— obfirmātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego obfirmor
tū obfirmāris
is / ea / id obfirmātur
nōs obfirmāmur
vōs obfirmāminī
eī / eae / ea obfirmantur
Indicātīvus imperfectum
ego obfirmābar
tū obfirmābāris
is / ea / id obfirmābātur
nōs obfirmābāmur
vōs obfirmābāminī
eī / eae / ea obfirmābantur
Indicātīvus futūrum
ego obfirmābor
tū obfirmāberis
is / ea / id obfirmābitur
nōs obfirmābimur
vōs obfirmābiminī
eī / eae / ea obfirmābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego obfirmer
tū obfirmēris
is / ea / id obfirmētur
nōs obfirmēmur
vōs obfirmēminī
eī / eae / ea obfirmentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego obfirmārer
tū obfirmārēris
is / ea / id obfirmārētur
nōs obfirmārēmur
vōs obfirmārēminī
eī / eae / ea obfirmārentur
Imperātīvus praesēns
tū obfirmāre
vōs obfirmāminī
Imperātīvus futūrum
tū obfirmātor
is / ea / id obfirmātor
eī / eae / ea obfirmantor
Īnfīnītīvus praesēns
— obfirmārī
Īnfīnītīvus perfectum
— obfirmātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— obfirmātum īrī
Participium perfectum
— obfirmātus
Participium futūrum
— obfirmandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary