Conjugation of obiecto
/[ɔbˈjɛk.toː]/dative/ablative masculine/neuter singular of obiectus Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | obiectō |
| tū | obiectās |
| is / ea / id | obiectat |
| nōs | obiectāmus |
| vōs | obiectātis |
| eī / eae / ea | obiectant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | obiectābam |
| tū | obiectābās |
| is / ea / id | obiectābat |
| nōs | obiectābāmus |
| vōs | obiectābātis |
| eī / eae / ea | obiectābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | obiectābō |
| tū | obiectābis |
| is / ea / id | obiectābit |
| nōs | obiectābimus |
| vōs | obiectābitis |
| eī / eae / ea | obiectābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | obiectāvī |
| tū | obiectāvistī |
| is / ea / id | obiectāvit |
| nōs | obiectāvimus |
| vōs | obiectāvistis |
| eī / eae / ea | obiectāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | obiectāveram |
| tū | obiectāverās |
| is / ea / id | obiectāverat |
| nōs | obiectāverāmus |
| vōs | obiectāverātis |
| eī / eae / ea | obiectāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | obiectāverō |
| tū | obiectāveris |
| is / ea / id | obiectāverit |
| nōs | obiectāverimus |
| vōs | obiectāveritis |
| eī / eae / ea | obiectāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | obiectem |
| tū | obiectēs |
| is / ea / id | obiectet |
| nōs | obiectēmus |
| vōs | obiectētis |
| eī / eae / ea | obiectent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | obiectārem |
| tū | obiectārēs |
| is / ea / id | obiectāret |
| nōs | obiectārēmus |
| vōs | obiectārētis |
| eī / eae / ea | obiectārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | obiectāverim |
| tū | obiectāverīs |
| is / ea / id | obiectāverit |
| nōs | obiectāverīmus |
| vōs | obiectāverītis |
| eī / eae / ea | obiectāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | obiectāvissem |
| tū | obiectāvissēs |
| is / ea / id | obiectāvisset |
| nōs | obiectāvissēmus |
| vōs | obiectāvissētis |
| eī / eae / ea | obiectāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | obiectā |
| vōs | obiectāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | obiectātō |
| is / ea / id | obiectātō |
| vōs | obiectātōte |
| eī / eae / ea | obiectantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | obiectāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | obiectāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | obiectātūrum esse |
Participium praesēns
| — | obiectāns |
Participium futūrum
| — | obiectātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | obiectandī |
Gerundium (datīvus)
| — | obiectandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | obiectandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | obiectandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | obiectātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | obiectātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | obiector |
| tū | obiectāris |
| is / ea / id | obiectātur |
| nōs | obiectāmur |
| vōs | obiectāminī |
| eī / eae / ea | obiectantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | obiectābar |
| tū | obiectābāris |
| is / ea / id | obiectābātur |
| nōs | obiectābāmur |
| vōs | obiectābāminī |
| eī / eae / ea | obiectābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | obiectābor |
| tū | obiectāberis |
| is / ea / id | obiectābitur |
| nōs | obiectābimur |
| vōs | obiectābiminī |
| eī / eae / ea | obiectābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | obiecter |
| tū | obiectēris |
| is / ea / id | obiectētur |
| nōs | obiectēmur |
| vōs | obiectēminī |
| eī / eae / ea | obiectentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | obiectārer |
| tū | obiectārēris |
| is / ea / id | obiectārētur |
| nōs | obiectārēmur |
| vōs | obiectārēminī |
| eī / eae / ea | obiectārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | obiectāre |
| vōs | obiectāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | obiectātor |
| is / ea / id | obiectātor |
| eī / eae / ea | obiectantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | obiectārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | obiectātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | obiectātum īrī |
Participium perfectum
| — | obiectātus |
Participium futūrum
| — | obiectandus |