Conjugation of disjecto
[dɪsˈjɛk.toː]dative/ablative masculine/neuter singular of disjectus Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | disjectō |
| tū | disjectās |
| is / ea / id | disjectat |
| nōs | disjectāmus |
| vōs | disjectātis |
| eī / eae / ea | disjectant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | disjectābam |
| tū | disjectābās |
| is / ea / id | disjectābat |
| nōs | disjectābāmus |
| vōs | disjectābātis |
| eī / eae / ea | disjectābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | disjectābō |
| tū | disjectābis |
| is / ea / id | disjectābit |
| nōs | disjectābimus |
| vōs | disjectābitis |
| eī / eae / ea | disjectābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | disjectāvī |
| tū | disjectāvistī |
| is / ea / id | disjectāvit |
| nōs | disjectāvimus |
| vōs | disjectāvistis |
| eī / eae / ea | disjectāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | disjectāveram |
| tū | disjectāverās |
| is / ea / id | disjectāverat |
| nōs | disjectāverāmus |
| vōs | disjectāverātis |
| eī / eae / ea | disjectāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | disjectāverō |
| tū | disjectāveris |
| is / ea / id | disjectāverit |
| nōs | disjectāverimus |
| vōs | disjectāveritis |
| eī / eae / ea | disjectāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | disjectem |
| tū | disjectēs |
| is / ea / id | disjectet |
| nōs | disjectēmus |
| vōs | disjectētis |
| eī / eae / ea | disjectent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | disjectārem |
| tū | disjectārēs |
| is / ea / id | disjectāret |
| nōs | disjectārēmus |
| vōs | disjectārētis |
| eī / eae / ea | disjectārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | disjectāverim |
| tū | disjectāverīs |
| is / ea / id | disjectāverit |
| nōs | disjectāverīmus |
| vōs | disjectāverītis |
| eī / eae / ea | disjectāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | disjectāvissem |
| tū | disjectāvissēs |
| is / ea / id | disjectāvisset |
| nōs | disjectāvissēmus |
| vōs | disjectāvissētis |
| eī / eae / ea | disjectāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | disjectā |
| vōs | disjectāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | disjectātō |
| is / ea / id | disjectātō |
| vōs | disjectātōte |
| eī / eae / ea | disjectantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | disjectāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | disjectāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | disjectātūrum esse |
Participium praesēns
| — | disjectāns |
Participium futūrum
| — | disjectātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | disjectandī |
Gerundium (datīvus)
| — | disjectandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | disjectandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | disjectandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | disjectātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | disjectātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | disjector |
| tū | disjectāris |
| is / ea / id | disjectātur |
| nōs | disjectāmur |
| vōs | disjectāminī |
| eī / eae / ea | disjectantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | disjectābar |
| tū | disjectābāris |
| is / ea / id | disjectābātur |
| nōs | disjectābāmur |
| vōs | disjectābāminī |
| eī / eae / ea | disjectābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | disjectābor |
| tū | disjectāberis |
| is / ea / id | disjectābitur |
| nōs | disjectābimur |
| vōs | disjectābiminī |
| eī / eae / ea | disjectābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | disjecter |
| tū | disjectēris |
| is / ea / id | disjectētur |
| nōs | disjectēmur |
| vōs | disjectēminī |
| eī / eae / ea | disjectentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | disjectārer |
| tū | disjectārēris |
| is / ea / id | disjectārētur |
| nōs | disjectārēmur |
| vōs | disjectārēminī |
| eī / eae / ea | disjectārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | disjectāre |
| vōs | disjectāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | disjectātor |
| is / ea / id | disjectātor |
| eī / eae / ea | disjectantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | disjectārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | disjectātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | disjectātum īrī |
Participium perfectum
| — | disjectātus |
Participium futūrum
| — | disjectandus |