HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← disjicio — definition

Conjugation of disjicio

Regular CEFR B2
[dɪsˈjɪ.ki.oː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego disjiciō
tū disjicis
is / ea / id disjicit
nōs disjicimus
vōs disjicitis
eī / eae / ea disjiciunt
Indicātīvus imperfectum
ego disjiciēbam
tū disjiciēbās
is / ea / id disjiciēbat
nōs disjiciēbāmus
vōs disjiciēbātis
eī / eae / ea disjiciēbant
Indicātīvus futūrum
ego disjiciam
tū disjiciēs
is / ea / id disjiciet
nōs disjiciēmus
vōs disjiciētis
eī / eae / ea disjicient
Indicātīvus perfectum
ego disjiēcī
tū disjiēcistī
is / ea / id disjiēcit
nōs disjiēcimus
vōs disjiēcistis
eī / eae / ea disjiēcērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego disjiēceram
tū disjiēcerās
is / ea / id disjiēcerat
nōs disjiēcerāmus
vōs disjiēcerātis
eī / eae / ea disjiēcerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego disjiēcerō
tū disjiēceris
is / ea / id disjiēcerit
nōs disjiēcerimus
vōs disjiēceritis
eī / eae / ea disjiēcerint
Coniūnctīvus praesēns
ego disjiciam
tū disjiciās
is / ea / id disjiciat
nōs disjiciāmus
vōs disjiciātis
eī / eae / ea disjiciant
Coniūnctīvus imperfectum
ego disjicerem
tū disjicerēs
is / ea / id disjiceret
nōs disjicerēmus
vōs disjicerētis
eī / eae / ea disjicerent
Coniūnctīvus perfectum
ego disjiēcerim
tū disjiēcerīs
is / ea / id disjiēcerit
nōs disjiēcerīmus
vōs disjiēcerītis
eī / eae / ea disjiēcerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego disjiēcissem
tū disjiēcissēs
is / ea / id disjiēcisset
nōs disjiēcissēmus
vōs disjiēcissētis
eī / eae / ea disjiēcissent
Imperātīvus praesēns
tū disjice
vōs disjicite
Imperātīvus futūrum
tū disjicitō
is / ea / id disjicitō
vōs disjicitōte
eī / eae / ea disjiciuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— disjicere
Īnfīnītīvus perfectum
— disjiēcisse
Īnfīnītīvus futūrum
— disjiectūrum esse
Participium praesēns
— disjiciēns
Participium futūrum
— disjiectūrus
Gerundium (genitīvus)
— disjiciendī
Gerundium (datīvus)
— disjiciendō
Gerundium (accūsātīvus)
— disjiciendum
Gerundium (ablātīvus)
— disjiciendō
Supīnum (accūsātīvus)
— disjiectum
Supīnum (ablātīvus)
— disjiectū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego disjicior
tū disjiceris
is / ea / id disjicitur
nōs disjicimur
vōs disjiciminī
eī / eae / ea disjiciuntur
Indicātīvus imperfectum
ego disjiciēbar
tū disjiciēbāris
is / ea / id disjiciēbātur
nōs disjiciēbāmur
vōs disjiciēbāminī
eī / eae / ea disjiciēbantur
Indicātīvus futūrum
ego disjiciar
tū disjiciēris
is / ea / id disjiciētur
nōs disjiciēmur
vōs disjiciēminī
eī / eae / ea disjicientur
Coniūnctīvus praesēns
ego disjiciar
tū disjiciāris
is / ea / id disjiciātur
nōs disjiciāmur
vōs disjiciāminī
eī / eae / ea disjiciantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego disjicerer
tū disjicerēris
is / ea / id disjicerētur
nōs disjicerēmur
vōs disjicerēminī
eī / eae / ea disjicerentur
Imperātīvus praesēns
tū disjicere
vōs disjiciminī
Imperātīvus futūrum
tū disjicitor
is / ea / id disjicitor
eī / eae / ea disjiciuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— disjicī
Īnfīnītīvus perfectum
— disjiectum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— disjiectum īrī
Participium perfectum
— disjiectus
Participium futūrum
— disjiciendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary