Conjugation of discepto
[dɪsˈkɛp.toː]to decide, determine, judge or arbitrate Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | disceptō |
| tū | disceptās |
| is / ea / id | disceptat |
| nōs | disceptāmus |
| vōs | disceptātis |
| eī / eae / ea | disceptant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | disceptābam |
| tū | disceptābās |
| is / ea / id | disceptābat |
| nōs | disceptābāmus |
| vōs | disceptābātis |
| eī / eae / ea | disceptābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | disceptābō |
| tū | disceptābis |
| is / ea / id | disceptābit |
| nōs | disceptābimus |
| vōs | disceptābitis |
| eī / eae / ea | disceptābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | disceptāvī |
| tū | disceptāvistī |
| is / ea / id | disceptāvit |
| nōs | disceptāvimus |
| vōs | disceptāvistis |
| eī / eae / ea | disceptāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | disceptāveram |
| tū | disceptāverās |
| is / ea / id | disceptāverat |
| nōs | disceptāverāmus |
| vōs | disceptāverātis |
| eī / eae / ea | disceptāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | disceptāverō |
| tū | disceptāveris |
| is / ea / id | disceptāverit |
| nōs | disceptāverimus |
| vōs | disceptāveritis |
| eī / eae / ea | disceptāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | disceptem |
| tū | disceptēs |
| is / ea / id | disceptet |
| nōs | disceptēmus |
| vōs | disceptētis |
| eī / eae / ea | disceptent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | disceptārem |
| tū | disceptārēs |
| is / ea / id | disceptāret |
| nōs | disceptārēmus |
| vōs | disceptārētis |
| eī / eae / ea | disceptārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | disceptāverim |
| tū | disceptāverīs |
| is / ea / id | disceptāverit |
| nōs | disceptāverīmus |
| vōs | disceptāverītis |
| eī / eae / ea | disceptāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | disceptāvissem |
| tū | disceptāvissēs |
| is / ea / id | disceptāvisset |
| nōs | disceptāvissēmus |
| vōs | disceptāvissētis |
| eī / eae / ea | disceptāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | disceptā |
| vōs | disceptāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | disceptātō |
| is / ea / id | disceptātō |
| vōs | disceptātōte |
| eī / eae / ea | disceptantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | disceptāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | disceptāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | disceptātūrum esse |
Participium praesēns
| — | disceptāns |
Participium futūrum
| — | disceptātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | disceptandī |
Gerundium (datīvus)
| — | disceptandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | disceptandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | disceptandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | disceptātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | disceptātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | disceptor |
| tū | disceptāris |
| is / ea / id | disceptātur |
| nōs | disceptāmur |
| vōs | disceptāminī |
| eī / eae / ea | disceptantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | disceptābar |
| tū | disceptābāris |
| is / ea / id | disceptābātur |
| nōs | disceptābāmur |
| vōs | disceptābāminī |
| eī / eae / ea | disceptābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | disceptābor |
| tū | disceptāberis |
| is / ea / id | disceptābitur |
| nōs | disceptābimur |
| vōs | disceptābiminī |
| eī / eae / ea | disceptābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | discepter |
| tū | disceptēris |
| is / ea / id | disceptētur |
| nōs | disceptēmur |
| vōs | disceptēminī |
| eī / eae / ea | disceptentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | disceptārer |
| tū | disceptārēris |
| is / ea / id | disceptārētur |
| nōs | disceptārēmur |
| vōs | disceptārēminī |
| eī / eae / ea | disceptārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | disceptāre |
| vōs | disceptāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | disceptātor |
| is / ea / id | disceptātor |
| eī / eae / ea | disceptantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | disceptārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | disceptātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | disceptātum īrī |
Participium perfectum
| — | disceptātus |
Participium futūrum
| — | disceptandus |