مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَيْأَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | هِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِئْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَاءَ |
| نَحْنُ | هِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِئْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَائُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهَاءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَاءُ |
| هُوَ / هِيَ | يَهَاءُ |
| نَحْنُ | نَهَاءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَائُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَائُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهَاءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَاءَ |
| هُوَ / هِيَ | يَهَاءَ |
| نَحْنُ | نَهَاءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَائُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَائُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَأْ |
| هُوَ / هِيَ | يَهَأْ |
| نَحْنُ | نَهَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَائُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَائُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَائُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِئْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَاءَتْ |
| نَحْنُ | هِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِئْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهَاءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَائِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهَاءُ |
| نَحْنُ | نَهَاءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهَاءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَائِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهَاءَ |
| نَحْنُ | نَهَاءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَائِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهَأْ |
| نَحْنُ | نَهَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهَأْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَائِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَأْنَ |