Conjugation of شف
to be seethrough Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شُفُوف |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَفَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | شَفَّ |
| نَحْنُ | شَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَفَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشِفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشِفُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَشِفُّ |
| نَحْنُ | نَشِفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشِفُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشِفُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشِفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَشِفَّ |
| نَحْنُ | نَشِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشِفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشِفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشِفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَشِفَّ |
| نَحْنُ | نَشِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشِفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشِفُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | شِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شِفُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَفَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | شَفَّتْ |
| نَحْنُ | شَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَفَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَفَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشِفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشِفِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشِفُّ |
| نَحْنُ | نَشِفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشِفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَشِفَّ |
| نَحْنُ | نَشِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشِفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَشِفَّ |
| نَحْنُ | نَشِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | شِفِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْفِفْنَ |