Conjugation of شفا
to near setting (said of the Sun) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شَفًا |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَفَوْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَفَوْتَ |
| هُوَ / هِيَ | شَفَا |
| نَحْنُ | شَفَوْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَفَوْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَفَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْفُو |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْفُو |
| هُوَ / هِيَ | يَشْفُو |
| نَحْنُ | نَشْفُو |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْفُوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْفُوَ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْفُوَ |
| نَحْنُ | نَشْفُوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْفُ |
| نَحْنُ | نَشْفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُشْفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُشْفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَفَوْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَفَوْتِ |
| هُوَ / هِيَ | شَفَتْ |
| نَحْنُ | شَفَوْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَفَوْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَفَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْفُو |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشْفُو |
| نَحْنُ | نَشْفُو |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْفُوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْفُوَ |
| نَحْنُ | نَشْفُوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْفُ |
| نَحْنُ | نَشْفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْفُونَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُشْفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُشْفُونَ |