Conjugation of دام
to last, to endure Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | دَوْم |
الْمَاضِي
| أَنَا | دُمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دُمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | دَامَ |
| نَحْنُ | دُمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دُمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | دَامُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَدُومُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدُومُ |
| هُوَ / هِيَ | يَدُومُ |
| نَحْنُ | نَدُومُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدُومُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدُومُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَدُومَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدُومَ |
| هُوَ / هِيَ | يَدُومَ |
| نَحْنُ | نَدُومَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدُومُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَدُومُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَدُمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدُمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَدُمْ |
| نَحْنُ | نَدُمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدُومُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَدُومُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دُمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دُومُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | دُمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دُمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | دَامَتْ |
| نَحْنُ | دُمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دُمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | دُمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَدُومُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدُومِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَدُومُ |
| نَحْنُ | نَدُومُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدُمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدُمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَدُومَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدُومِي |
| هُوَ / هِيَ | تَدُومَ |
| نَحْنُ | نَدُومَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدُمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدُمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَدُمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدُومِي |
| هُوَ / هِيَ | تَدُمْ |
| نَحْنُ | نَدُمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدُمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدُمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دُومِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دُمْنَ |