Conjugation of داهم
to assail, to come suddenly over, to hit, to raid, to enter suddenly, to storm Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُدَاهَمَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | دَاهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَاهَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | دَاهَمَ |
| نَحْنُ | دَاهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَاهَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | دَاهَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَاهِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَاهِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَاهِمُ |
| نَحْنُ | نُدَاهِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَاهِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَاهِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَاهِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَاهِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَاهِمَ |
| نَحْنُ | نُدَاهِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَاهِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَاهِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَاهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَاهِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُدَاهِمْ |
| نَحْنُ | نُدَاهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَاهِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَاهِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَاهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَاهِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | دَاهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَاهَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | دَاهَمَتْ |
| نَحْنُ | دَاهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَاهَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | دَاهَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُدَاهِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَاهِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُدَاهِمُ |
| نَحْنُ | نُدَاهِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَاهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَاهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُدَاهِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَاهِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَاهِمَ |
| نَحْنُ | نُدَاهِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَاهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَاهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُدَاهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُدَاهِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُدَاهِمْ |
| نَحْنُ | نُدَاهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُدَاهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُدَاهِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَاهِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَاهِمْنَ |