Conjugation of gå ifrån
(Substantiv) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | gå ifrån |
Presens
| jag | går ifrån |
| du | går ifrån |
| han / hon / den / det | går ifrån |
| vi | går ifrån |
| ni | går ifrån |
| de | går ifrån |
Preteritum
| jag | gick ifrån |
| du | gick ifrån |
| han / hon / den / det | gick ifrån |
| vi | gick ifrån |
| ni | gick ifrån |
| de | gick ifrån |
Supinum
| jag | gått ifrån |
| du | gått ifrån |
| han / hon / den / det | gått ifrån |
| vi | gått ifrån |
| ni | gått ifrån |
| de | gått ifrån |
Imperativ
| — | gå ifrån |
Passiv
Infinitiv
| — | gås ifrån |
Presens
| jag | gås ifrån |
| du | gås ifrån |
| han / hon / den / det | gås ifrån |
| vi | gås ifrån |
| ni | gås ifrån |
| de | gås ifrån |
Preteritum
| jag | gicks ifrån |
| du | gicks ifrån |
| han / hon / den / det | gicks ifrån |
| vi | gicks ifrån |
| ni | gicks ifrån |
| de | gicks ifrån |
Supinum
| jag | gåtts ifrån |
| du | gåtts ifrån |
| han / hon / den / det | gåtts ifrån |
| vi | gåtts ifrån |
| ni | gåtts ifrån |
| de | gåtts ifrån |