Conjugation of zgubić
ˈzɡu.bit͡ɕstracić kontakt z osobą lub grupą, z którą gdzieś się szło Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zgubić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zgubiłem |
| ty | zgubiłeś |
| on / ona / ono | zgubił |
| my | zgubiliśmy |
| wy | zgubiliście |
| oni / one | zgubili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zgubiłam |
| ty | zgubiłaś |
| on / ona / ono | zgubiła |
| my | zgubiłyśmy |
| wy | zgubiłyście |
| oni / one | zgubiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zgubiło |
Czas przyszły
| ja | zgubię |
| ty | zgubisz |
| on / ona / ono | zgubi |
| my | zgubimy |
| wy | zgubicie |
| oni / one | zgubią |
Tryb rozkazujący
| ty | zgub |
| my | zgubmy |
| wy | zgubcie |