Conjugation of wynurzyć
vɘˈnu.ʐɘt͡ɕwyjść, ukazać się, zazwyczaj wychodząc z jakiegoś niewidocznego miejsca lub niespodziewanie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wynurzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wynurzyłem |
| ty | wynurzyłeś |
| on / ona / ono | wynurzył |
| my | wynurzyliśmy |
| wy | wynurzyliście |
| oni / one | wynurzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wynurzyłam |
| ty | wynurzyłaś |
| on / ona / ono | wynurzyła |
| my | wynurzyłyśmy |
| wy | wynurzyłyście |
| oni / one | wynurzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wynurzyło |
Czas przyszły
| ja | wynurzę |
| ty | wynurzysz |
| on / ona / ono | wynurzy |
| my | wynurzymy |
| wy | wynurzycie |
| oni / one | wynurzą |
Tryb rozkazujący
| ty | wynurz |
| my | wynurzmy |
| wy | wynurzcie |