Conjugation of wyobcować
vɘ.ɔpˈt͡sɔ.vat͡ɕto alienate (to cause someone to lose connection with their environment) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wyobcować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wyobcowałem |
| ty | wyobcowałeś |
| on / ona / ono | wyobcował |
| my | wyobcowaliśmy |
| wy | wyobcowaliście |
| oni / one | wyobcowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wyobcowałam |
| ty | wyobcowałaś |
| on / ona / ono | wyobcowała |
| my | wyobcowałyśmy |
| wy | wyobcowałyście |
| oni / one | wyobcowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wyobcowało |
Czas przyszły
| ja | wyobcuję |
| ty | wyobcujesz |
| on / ona / ono | wyobcuje |
| my | wyobcujemy |
| wy | wyobcujecie |
| oni / one | wyobcują |
Tryb rozkazujący
| ty | wyobcuj |
| my | wyobcujmy |
| wy | wyobcujcie |